Amireas's Blog

تئاتری ها ی عزیز شاید این مسئله براشون جلب توجه کرده باشه که نمایش های اخیر به نوعی تحت تاثیر مسائل بعد از انتخابات قرار گرفته . نمی دونم آیا این تغییر مثبته یا اینکه به تئاتر ما ضربه زده .

این درسته که تئاتر به بررسی مسائل و مشکلات روز هم می پردازه اما خب تقریبا در یک دوره تئاتر ما کل هم و غمش شد اینکه این مسائل رو بررسی کنه . به طوری که توی سه سالن مختلف از مجموعه ی تئاتر شهر به بررسی مسائل سیاسی در قالب های مختلف پرداخت . و در بعضی از نمایش ها شاید کیفیت کار تا جایی پایین اومد که از حالت نمایش خارج شدیم فقط برای اینکه مسائلی رو مطرح کنیم که اصلا اونقدری ارزش ندارن که بخوان برای تئاتر ما مشکل درست کنن .
خب مسلما به این میگن آسیب نه … .

اولین نمایشی که تو این روزا دیدم شهر شطرنجی بود که به جرات میتونم بگم که موضوع تعطیلی تئاتر پارس فقط یه بهانه بود و تازه داستان از جایی جون گرفت که سیاه بازی شروع شد که سیاه بازی هم دقیقا مطرح کردن مسائلی بود که فقط تماشاگر رو به خنده وا میداشت .
اتفاقی که توی تالارهای دیگه هم افتاد . حتی دکتر صادقی هم توی نمایش باغ شکرپاره همین کارو انجام داد ولی در غالب روحوضی و شاید خیلی بیشتر از شهر شطرنجی .
سومین نمایشی که همین رنگ و بو رو داشت نمایش مرثیه ای برای یک سبک وزن بود . من طی صحبت هایی که با چند نفر از دوستان تئاتری و حتی بعضی از دوستان در تالار مولوی انجام دادم تقریبا همه در این موضوع اتفاق نظر داشتیم که ” مرثیه ای برای یک سبک وزن ” با مطرح کردن مسائلی فقط تماشاگر رو به خنده وا میداره تا جایی که تقریبا میشه گفت از غالب تئاتر بیرون میاد .
اولین تجربه ی ایوب آقاخانی در این ژانر شاید خیلی هارو به تئاتر بکشونه که بیان و بخندن ، اما به چه قیمتی ؟
البته فراموش نشه که آقاخانی در ژانر خودش از کارگردانان خوب ما هست . اما چه چیزی باعث میشه که ایوب آقاخانی به سمت این ژانر کمدی بیاد و خودش رو محک بزنه ؟

این سه نمایش که گذشت . حتی شاید نمایش هایی که قراره از این به بعد اجرا بشه هم رنگ و بوی همین مسائلی رو داشته باشه که این سه نمایش داشت . من نمیگم که نباید این مسائل رو بررسی کرد ، من میگم این مسائل رو بررسی کنیم به شرطی که به روح تئاتر ضربه نزنیم .

من فکر میکنم که این روزها باید بیشتر مواظب تئاتر بود . از نظر من این یه آسیبه . هرچند کوچک .
تیاتری های عزیز اگر کسی با نظر من مخالفه یا بحث دیگه ای داره مطرح کنه تا با هم بررسی کنیم .
از اینکه زیاد من من کردم ببخشید و به دل نگیرید . من اصلا تحصیلکرده ی تئاتر نیستم اما تئاتری هارو دوست دارم .
موفق باشید .

میخوام از دو تا نمایشی که اخیرا دیدم تقدیر کنم . نمایش ” همه چیز درباره ی آقای ف ” و نمایش ” اهل قبور “
آقا ترکوندن . به همین وضوح !!

اول میرم سراغ ” همه چیز درباره ی آقای ف ” چون اول این نمایشو دیدم . بازی زیبای احمد مهرانفر که همه دوستش دارن و مهمتر از اون درایت آرش عباسی در انتخاب بازیگر که واقعا به نظر من عالی انتخاب شده بود و اصلا خوراک این نقش بود و مهم تر از اون درایت باز هم آرش عباسی نویسنده و کارگردان در نوشتن این نمایش نامه که با یک بازیگر همه ی تماشاچی هارو یک ساعت و خورده ای مات و مبهوت نمایش کرد . اونقدر این نمایش نامه کشش داشت که هیچ کس خسته نمی شد و قبل از نمایش همه مشتاق بودن ببینن که با یه بازیگر چه جوری کار کرده ؟ آیا نمایش خوب از آب در اومده ؟ و بعد از نمایش بود که همه می فهمیدن عالی از آب دراومده .

اما نمایش ” اهل قبور ” به کارگردانی حسین کیانی کارگردانی که من به شخصه خیلی دوستش دارم و خیلی دوست دارم که باهاش هم صحبت بشم تا بتونم بیشتر باهاش آشنا بشم . کارای آقای کیانی همیشه در عین طنز بودن موضوع بسیار خوبی رو در بر می گیره . به خصوص که با بازی زیبای بازیگران عالی تئاتر کار شده بود . فریده سپاه منصور که همه آشنایی دارن باهاش . سیامک صفری که اصلا اسمش میاد تئاتریا غش می کنن با اون صدای فوق العادش . حمیدرضا آذرنگ که تو اکثر کارای حسین کیانی هست و تو این نمایش که انقدر ما از دستش خندیدیم دل درد گرفتیم . الهام پاوه نژاد که واقعا قشنگ بازی کرده بود و من به شخصه بازیشو خیلی دوست دارم . مهدی پاکدل که همیشه ملموس بازی میکنه . رویا میرعلمی که اون هم کاملا ملموس بازی میکنه و صدای فوق العاده ای داره . امیررضا دلاوری که عالی بود و علیرضا محمدی و شهرام حقیقت دوست همه و همه دست به دست هم داده بودند تا یه شب خوب رو برای ما رقم بزنن .
خسته نباشن .
همونطور که گفتم در عین طنز بودن ، موضوع فوق العاده زیبایی داشت که همه ی این زیبایی ها باعث شده بود که انتظار تماشا چی از یک کارگردان خوب برآورده بشه .

این نمایش از اون نمایشا بود که بعضیا 2-3 بار می رفتن می دیدن . مثل مانیفست چو .